4-Xtremes – Deel 32: Tussen bureaucratie en kalmte

Serie: 4-Xtremes – The World Tour

Overal kuilen!

Pedante grenswachters, een roze meer en een pantomime-tour door prehistorische overblijfselen – de verdere reis naar Oekraïne had voor Andrea en Mike veel delicatessen in petto.


Als je denkt aan films die zich afspelen in de tijd van de Sovjet-Unie, verschijnen er dreigende, onherbergzame scènes van donkere spionageverhalen voor de geest. Misschien is dat de reden waarom Oekraïne niet per se in de top tien van populairste reisbestemmingen staat. Wie had gedacht dat het land zoveel te bieden zou hebben?

Maar laten we teruggaan naar Moldavië, van waaruit we, voorzien van een coronatest uit Roemenië, de volgende grenzen wilden oversteken. Met Oekraïne in het vizier moest Moldavië voor ons een puur doorvoerland blijven. Tussen Moldavië en Oekraïne strekt zich de onafhankelijke, maar niet erkende staat Transnistrië uit. Hierdoor loopt de meest directe en kortste route naar Oekraïne. Elke andere route over Moldavisch grondgebied zou aanzienlijk meer kilometers betekenen.


Buiten de steden wordt het al snel landelijk …
Buiten de steden wordt het al snel landelijk …
… met heel veel insecten.
… met heel veel insecten.
Velden, verder dan het (drone)oog kan zien.
Velden, verder dan het (drone)oog kan zien.
Bizarre kliffen boven de zee – voor de Kammermanns een unieke locatie om te overnachten.
Bizarre kliffen boven de zee – voor de Kammermanns een unieke locatie om te overnachten.

Geen lokale valuta, geen toegang.

De grenscontrole in deze vrij onbekende republiek was al afgerond en de inreisformaliteiten waren vervuld. Alleen de tol moest nog worden betaald – en dat is precies waar het misging. Omdat we Moldavië zonder te stoppen waren doorkruist, hadden we geen lokale valuta bij ons. De grenswachters accepteerden geen creditcards, Amerikaanse dollars en Roemeense lei. Gelaten maakten we rechtsomkeert en begonnen we aan de moeizame omweg door Moldavië. 

Bij de grensovergang naar Oekraïne volgden de volgende bureaucratische hoogstandjes: Formaliteiten zijn onder meer het downloaden van een app en het verplicht zijn om binnen 72 uur een nieuwe antigeentest in het land te ondergaan. Alles volgens een strikt gedefinieerde procedure: De tests kunnen alleen worden uitgevoerd in bepaalde gecertificeerde laboratoria, die ons vervolgens namens de staat via de app “vrijgeven”, zodat we ons vrij door het land kunnen bewegen. We voelen ons dan toch een beetje herinnerd aan de tijd van het Oostblok.


De Axor doorkruist ook de ergste kuilen.

Ook de staat van de wegen draagt ​​hieraan bij. Al in Moldavië was het voor ons meer stuiteren dan rijden. Moeizaam werkten wij ons door het patchwork van teer, grind of beton. Het is misschien moeilijk te geloven, maar offroad-pistes zijn veel minder schadelijk voor het materiaal dan de harde asfaltranden van de kuilen. Maar de Axor overwon ook deze uitdaging betrouwbaar. Maar Mike moest wel regelmatig alle belangrijke boutverbindingen nalopen. Hoe dan ook: na twee dagen konden we eindelijk in Odessa onze antigeentest doen en werden we dezelfde dag nog door de app vrijgegeven.

Niet alleen de staat van de wegen laat te wensen over: We moesten eerst nog even wennen aan de constante files en de verkeerschaos rond Odessa. Daarnaast waren er doldrieste bestuurders die rechts inhaalden, soms zelfs door met hoge snelheid over het trottoir te rijden. Met een regelrechte adrenalineshot in ons bloed laten we de stad achter ons en rijden we langs de Zwarte Zee naar het noordoosten. Onze eerste stop is een uitgespoelde canyon boven de zee, waar we ons kamp opzetten op een klif.


Jezelf gewoon laten drijven – de Kammermanns proberen het.
Jezelf gewoon laten drijven – de Kammermanns proberen het.
Steeds weer duiken er verlaten gebouwen uit het Sovjettijdperk langs de rand van de weg op.
Steeds weer duiken er verlaten gebouwen uit het Sovjettijdperk langs de rand van de weg op.
Een van de weinige goed bewaarde rotstekeningen.
Een van de weinige goed bewaarde rotstekeningen.
Ook zonder gemeenschappelijke taal was er veel te ontdekken: Mike met de historicus en de nachtwaker van de faciliteit.
Ook zonder gemeenschappelijke taal was er veel te ontdekken: Mike met de historicus en de nachtwaker van de faciliteit.
Proviand voor onderweg: samsa's, traditionele knoedels – de oven daarvoor is op de pick-up vastgeschroefd.
Proviand voor onderweg: samsa's, traditionele knoedels – de oven daarvoor is op de pick-up vastgeschroefd.

Kampvuurromantiek met zelfgemaakte borsjt.

Verbazingwekkend genoeg zijn er in Oekraïne diverse woestijnen. Een daarvan is de halfwoestijn Oleschky Sands, die zich over ongeveer 160 vierkante kilometer uitstrekt. Het grootste deel wordt gebruikt voor militaire doeleinden, maar in het zuiden is er een beschermd gebied. Hier kunnen we als volgende stop midden in de duinen overnachten en proberen we zelfgemaakte borsjt op het vuur – een in Oost-Europa traditionele soep met rode biet en witte kool.

Rode biet had ook een rol kunnen spelen bij het ontstaan ​​van het Syvasjmeer, onze volgende bestemming. Qua kleur in ieder geval, want het meer is roze! Als de factoren zoals temperatuur, zonnestraling en zoutgehalte kloppen, kleurt de bètacaroteen van een speciale groene alg het meer roze – een onwerkelijk gezicht! Aan het andere uiteinde van het Syvasjmeer ligt overigens de Krim – de grens loopt dwars over het water. Het meer is relatief ondiep en heeft een zeer hoog zoutgehalte, zodat je hier, net als in de Dode Zee, nauwelijks onder kunt gaan. We nemen twee dagen vrij en laten ons letterlijk drijven.


Lastig te ontdekken: Getuigen uit de prehistorie.

Terug op de weg – of hoe het ook mag heten – hobbelen we door kleine, kalme dorpjes, langs verlaten gebouwen – overblijfselen uit het Sovjettijdperk. We moeten voorzichtig zijn met onze tijd, want we mogen maar 30 dagen in Oekraïne blijven.

Onze volgende bestemming is een archeologische vindplaats uit het paleolithische tijdperk in de “oblast” (provincie) Zaporizja - waarschijnlijk de oudste historische site die we ooit hebben gezien. Veel van de grotten en holen zijn echter ingestort of gevuld met zand. Het is voor het ongeoefende oog onmogelijk om sporen van een vroegere beschaving te ontwaren. Een beetje teleurgesteld brengen we de nacht door op de bezoekersparkeerplaats.


De volgende ochtend ontmoetten we bij het uitlaten van Aimée toevallig een van de archeologen. Hij stemt ermee in om ons een paar rotstekeningen te laten zien voordat het park opengaat. Aangezien hij geen Engels spreekt en wij geen Oekraïens, probeert hij ons deze rotstekeningen in pantomimes uit te leggen. Van een afstand moet het er heel grappig hebben uitgezien, en helaas begrijpen we er maar de helft van. Maar juist zulke onverwachte ervaringen zijn voor ons de krenten in de pap bij het reizen!

Nu staan ​​we aan de oever van de immense rivier de Dnjepr en nemen we een pauze. Soms beseffen we pas bij het schrijven van onze verslagen hoeveel we inmiddels al hebben meegemaakt. En we blijven erbij: Oekraïne heeft zoveel te bieden en is lang niet zo grijs, somber en onherbergzaam als je zou denken.


4-Xtremes – The World Tour.

Een ongeëvenaarde reis.

Elf maanden waren Andrea en Mike Kammermann met hun Axor op “4‑Xtremes”-tour. Nu staat hen een nog groter avontuur te wachten. Het Zwitserse paar gaat een reis maken van drie jaar – die de RoadStars-community ook weer kan meebeleven! Blijf steeds op de hoogte en mis geen van de adembenemende bestemmingen waarnaar ons avontuurlijke koppel op weg is.

Alle delen van de serie “4-Xtremes – The World Tour” vindt u hier.


Foto’s: 4-Xtremes

8 reacties