4-Xtremes – 30ο Μέρος: Χαιρετισμούς από την Τρανσυλβανία

Σειρά: 4-Xtremes – The World Tour

Ευτυχώς, γλιτώσαμε τις αρκούδες!

Μια υπόγεια ρόδα λούνα παρκ, μια «τρομακτική» έκθεση και τετ-α-τετ με μια οικογένεια αρκούδων – η Ρουμανία επιφύλασσε αρκετές εκπλήξεις για τους Kammermann.

Καθ' οδόν στο Transalpina.


Ο χαρακτηρισμός «πλούσιος σε εναλλαγές» είναι ιδιαίτερα προσφιλής για τουριστικούς προορισμούς. Όμως, η Ρουμανία ξεπερνά κατά πολύ τη σημασία του όρου. Αυτά που αποκομίσαμε εδώ μέσα σε μόλις δύο εβδομάδες υπερβαίνουν τα συνηθισμένα, ακόμη και για εμάς.

Μπορεί η Ουγγαρία να είχε πολλά να προσφέρει από άποψη διαδρομών, όμως η Ρουμανία δεν πήγαινε πίσω. Οι εμπειρίες του επισκέπτη είναι πολλές, ακόμη και αν δεν βγει εκτός των κεντρικών δρόμων. Περάσαμε από χωριά, στα οποία μπορεί κανείς να δει λίγο-πολύ όλα τα αρχιτεκτονικά στιλ, από ξύλινα σπίτια μέχρι περίτεχνες, πολυώροφες βίλες. Μας εξέπληξαν επίσης τα κάρα που είδαμε να κυκλοφορούν ακόμη στους δρόμους.


Θέα στην άβυσσο.

Θέλαμε οπωσδήποτε να πάμε στο βουνό. Έστω και μόνο για να αποδράσουμε, για άλλη μια φορά, από την παρατεταμένη ζέστη. Οι πιο γνωστές ορεινές διαδρομές της Ρουμανίας είναι το Transalpina και το Transfagarasan. Επιλέγουμε για αρχή το Transalpina. Εδώ κανονικά κυκλοφορούν μόνο μικρά οχήματα παντός εδάφους. Όμως ο Mike ήταν βέβαιος, ότι το Axor μας δεν μας θα απογοητεύσει ούτε εδώ. Είχε δίκιο. Πάντως, η διαδρομή, στη διάρκεια της οποίας κοίταξα παραπάνω από μία φορές, από τη θέση του συνοδηγού, κατευθείαν στην άβυσσο, μου ανέβασε την αδρεναλίνη. Αλλά τελικά, το ηλιοβασίλεμα που απολαύσαμε από τη βουνοκορφή, μας αποζημίωσε για τις κακουχίες της ημέρας. Επίσης ασυνήθιστο ήταν το μέρος που κοιμηθήκαμε: δίπλα στον σταθμό ενός ανελκυστήρα χιονοδρομικού κέντρου – πόσο συχνά δίνεται σε κάποιον μια τέτοια ευκαιρία;


Για τη δεύτερη εκδρομή στο βουνό, ανεβήκαμε στο Transfagarasan με τις ατελείωτες στροφές του. Ακούραστο το Axor έφερε σε πέρας την ανηφορική διαδρομή: απλά επιλέξαμε τον υδραυλικό συμπλέκτη και ρολάραμε αργά. Αντίθετα, στον δρόμο της επιστροφής μας προς την κοιλάδα, ο Mike ήταν αναγκασμένος να προσέχει να μην υπερθερμανθούν τα φρένα, αφού δεν έχουμε Retarder. Ωστόσο, όλα πήγαν καλά.

Πίσω, όμως, στην ανάβασή μας στο βουνό: ερχόμενος κανείς από νότια στο Transfagarasan περνάει από μια τεχνητή λίμνη –  ιδανικό μέρος για μεσημεριανό διάλειμμα. Αφήνουμε την Aimée να βγει έξω, ανοίγουμε τις πόρτες, όπως κάνουμε όποτε έχει καλό καιρό, και ξεκινάμε το μαγείρεμα. Συγχρόνως, συζητάμε για τις προειδοποιήσεις για αρκούδες κατά μήκος της διαδρομής μας. Δεν είχαμε φανταστεί ποτέ ότι θα συναντήσουμε αρκούδες σε αυτόν τον πολυσύχναστο δρόμο. Κάναμε λάθος. Λίγο μετά – ευτυχώς, είχαμε βάλει μέσα την Aimée – κοιτάζουμε από την πόρτα και δεν πιστεύουμε στα μάτια μας. Πίσω ακριβώς από το Axor στέκεται μια μητέρα αρκούδα με τα δύο μικρά της! Προς στιγμήν, μας κόβεται η ανάσα. Κατόπιν κλείνουμε γρήγορα τις πόρτες και μαζεύουμε το φαγητό, αφού δεν θέλουμε να δελεάσουμε τη γούνινη οικογένεια.


Από άλλη εποχή: στους δρόμους της Ρουμανίας κυκλοφορούν ακόμη κάρα με άλογα.
Από άλλη εποχή: στους δρόμους της Ρουμανίας κυκλοφορούν ακόμη κάρα με άλογα.
Διάλειμμα για την Andrea και τον Mike …
Διάλειμμα για την Andrea και τον Mike …
… και ένα δροσερό μπάνιο για την Aimee.
… και ένα δροσερό μπάνιο για την Aimee.
Ο Mike και το Axor απολαμβάνουν τη διαδρομή.
Ο Mike και το Axor απολαμβάνουν τη διαδρομή.
Άξιζε ο κόπος.
Άξιζε ο κόπος.

Με τρομερό καρδιοχτύπι, βγάζουμε μερικές φωτογραφίες. Πού έχουμε βάλει το σπρέι πιπεριού; Στο νου μας έρχονται ζωηρές σκηνές από ιστορίες για αρκούδες, που εισβάλλουν σε τροχόσπιτα. Παρόλ' αυτά, η μαμά αρκούδα και τα μικρά της καταλαβαίνουν κι εμείς συνεχίζουμε γρήγορα τον δρόμο μας.

Όταν φτάνουμε στη βουνοκορφή, τρίβουμε τα μάτια μας: όπως φαίνεται, δεν είμαστε οι μόνοι που αναζητήσαμε μια απόδραση από τη ζέστη στα βουνά. Αμέτρητα αυτοκίνητα παρκάρουν πάνω στον δρόμο, άνθρωποι περπατούν. Τελικά, στην κορυφή, μας περιμένει μια σήραγγα με σήμανση ύψους 3,60 μέτρων. Το Axor μας, όμως, έχει ύψος 3,70 μέτρα. Πάλι καλά που προηγουμένως είχαμε κάνει την έρευνά μας και ξέραμε ότι έχουν περάσει από εδώ και ψηλότερα οχήματα. Παρόλ' αυτά έπρεπε να είμαστε προσεκτικοί, αφού η στρογγυλή σήραγγα είναι σκοτεινή και σε ορισμένα σημεία προεξέχουν σίδερα οπλισμού από την οροφή.


Μπορεί να μοιάζουν με λούτρινες, όμως απαιτείται προσοχή.
Μπορεί να μοιάζουν με λούτρινες, όμως απαιτείται προσοχή.
Ένας μεγάλος σταθμός στη βουνοκορφή του Transfagarasan.
Ένας μεγάλος σταθμός στη βουνοκορφή του Transfagarasan.
Η Ρουμανία επιφυλάσσει πολλά «καλούδια» και από αρχιτεκτονικής άποψης.
Η Ρουμανία επιφυλάσσει πολλά «καλούδια» και από αρχιτεκτονικής άποψης.
Μια ματιά σε βάθος 112 μέτρα.
Μια ματιά σε βάθος 112 μέτρα.
Εδώ μπορείς κανείς να κάνει βαρκάδα4 …
Εδώ μπορείς κανείς να κάνει βαρκάδα4 …
… αλλά και να παίξει μίνι γκολφ.
… αλλά και να παίξει μίνι γκολφ.
Γοητευτική, αλλά γεμάτη τουρίστες: η κωμόπολη Σιγκισοάρα.
Γοητευτική, αλλά γεμάτη τουρίστες: η κωμόπολη Σιγκισοάρα.
Ονειρεμένο σκηνικό για διανυκτέρευση, εάν δεν ήταν η καταιγίδα …
Ονειρεμένο σκηνικό για διανυκτέρευση, εάν δεν ήταν η καταιγίδα …

Ένα τρομακτικό μέρος.

Καρπάθια Όρη, Τρανσυλβανία, κάστρα και πύργοι τυλιγμένοι από ένα πέπλο μυστηρίου – ακόμη και χωρίς την επίσκεψη των αρκούδων, η Ρουμανία δίνει στη φαντασία σου πολλές ευκαιρίες να καλπάσει. Είμαστε «ανοιχτοί» σε αυτό και επισκεπτόμαστε το κάστρο της Χουνεντοάρα. Υπάρχει, άραγε, καταλληλότερο μέρος για μια έκθεση βασανιστηρίων; Η εγκατάσταση που βρίσκεται δίπλα στο κάστρο δεν κάνει οικονομία στα οπτικοακουστικά εφέ – μας «σηκώθηκε η τρίχα» πολλές φορές. Καλύτερα να μην σας δείξουμε τις φωτογραφίες που βγάλαμε.

Το ακριβώς αντίθετο βρήκαμε στη Βλαχία, σε ένα ορθόδοξο γυναικείο μοναστήρι του 16ου αιώνα, με ιδιαίτερα καλαίσθητες εγκαταστάσεις. Επίσης, μας χαροποίησε το γεγονός ότι στην Άλμπα Ιούλια – Karlsburg – δίπλα ακριβώς στα τείχη, μας περίμενε ακόμη ένα εξωτικό σημείο διανυκτέρευσης. Και ποιον συναντούμε εκεί; Έναν RoadStar από τη Ρουμανία! Τι ωραία έκπληξη! 


112 μέτρα κάτω από τη γη.

Όμως, το ταξίδι μας συνεχίζεται – επόμενος σταθμός μας το ορυχείο άλατος της Turda, το οποίο βρίσκεται σε απίστευτο βάθος, 112 μέτρα κάτω από γη! Μετά το τέλος του σοσιαλισμού, οι στοές μετατράπηκαν σε τουριστικό αξιοθέατο. Είναι απίστευτες οι υπηρεσίες που προσφέρονται εδώ: οι επισκέπτες παίζουν πινγκ-πονγκ, μίνι γκολφ ή ανεβαίνουν σε μία ρόδα λούνα παρκ! Στο κωνικό «Iosif Mine» μπορείς να κάνεις ακόμη και μία βόλτα γύρω από το νησί με βάρκα. Εδώ κάτω αισθανόμαστε σαν να βρισκόμαστε σε άλλον κόσμο και εντέλει επιστρέφουμε στην επίγεια ζωή.

Αφού κάνουμε στάση στην πόλη Σιγκισοάρα και το φρούριο Rupea, κατασκηνώνουμε σε ένα οροπέδιο δίπλα σε ένα σβησμένο ηφαίστειο. Πρόσφατα στήθηκε στις πλευρές του ένα μικρό χωριό, στο οποίο γυρίζεται από τον Μάιο μια σειρά γουέστερν. Δυστυχώς, η πρόσβαση είναι αποκλεισμένη, έτσι δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε περισσότερες εκδρομές.


Απόδραση από την κακοκαιρία.

Παρόλ' αυτά, πριν πέσουμε για ύπνο, αναγκαζόμαστε να εγκαταλείψουμε το εκτεθειμένο σημείο μας. Γύρω στις δέκα το βράδυ, ξεσπάει μια δυνατή καταιγίδα με αμέτρητους κεραυνούς. Η επιλογή ενός οροπεδίου για χώρο στάθμευσης δεν αποδείχθηκε σωστή απόφαση σε αυτήν την περίπτωση. Έτσι, μετακινούμαστε σε μια μικρή κοιλάδα, όπου θα είμαστε ναι μεν το μεταλλικό, αλλά όχι το ψηλότερο σημείο, και θα έχουμε λιγότερες πιθανότητες να μας χτυπήσει κεραυνός.

Τις περασμένες εβδομάδες είδαμε ένα απίστευτα μεγάλο κομμάτι της Ρουμανίας. Ανυπομονούμε να δούμε τι ακόμη έχει να μας προσφέρει η υπόλοιπη χώρα.


4-Xtremes – The World Tour.

Ένα ταξίδι άνευ προηγουμένου.

Το ταξίδι «4-Xtremes» της Andrea και του Mike Kammermann με το Axor τους διήρκεσε έντεκα μήνες. Τώρα ζουν μια ακόμη μεγαλύτερη περιπέτεια. Το ζευγάρι των Ελβετών θα ταξιδεύει για τρία χρόνια – και η Κοινότητα του RoadStars θα έχει πάλι την ευκαιρία να συμμετέχει! Παρακολούθησε όλες τις εξελίξεις και μην χάσεις κανέναν από τους συγκλονιστικούς προορισμούς που επισκέπτεται το ζευγάρι της περιπέτειας.

Θα βρείτε όλη τη σειρά «4-Xtremes – The World Tour» εδώ.


Φωτογραφίες: 4-Xtremes

13 σχόλια